'Dat komt door je eigen slechte humeur,' zei hij.
Donnie sprong direct op. 'Door mij?' bulderde hij, 'Door hen! Zij gaan mij uit de weg, zij laten mij barsten! Geef me eens één reden om aardig tegen hen te doen.' Hij sloeg zijn voorpoten over elkaar heen en knikte zelfvoldaan naar Pieterlutje. Ook hij sloeg zijn armen over elkaar. Pieterlutje keek even heel moeilijk, alsof hij diep moest nadenken. Ineens sprong hij op. 'Als je wil dat anderen aardig tegen je doen, moet je zorgen dat ze jou aardig vinden,' riep hij uit, alsof hij het net had bedacht. Donnie keek even héél boos, maar zakte toen als een aardappelzak in elkaar. 'Behandel anderen... zoals je zelf behandeld wil worden,' zei hij peinzend.
Het was een maand lang droog in het Pimpelpaarsbos, maar uiteindelijk regende het weer. En wat regende het weer hard! Pieterlutje liet zich niet kisten en danste fluitend door het bos. En wie danste daar met hem mee? Donnie de das! Och, wat was hij vrolijk. Sinds hij vriendelijk was voor de andere dieren, waren ze ook veel liever voor hem. Hij had er zoveel vrienden bij gekregen, dat zelfs de regen hem niet meer kon deren. Natuurlijk zou hij nog wel een keer boos worden op Pieterlutje, maar dat is een ander verhaal.