De dieren smeekten en baden hem om het medicijn te nemen.
Pieterlutje keek met tranen in zijn ogen naar zijn vrienden. 'Zijn jullie hier echt heel zeker van? Magie is zeldzaam en eens verloren komt het nooit meer terug.
Maud de muis stapte naar voren. Ze keek de kabouter recht in de ogen. 'Jij bent uniek. Neem het medicijn,' piepte ze. Om haar heen knikten de anderen.
De volgende dag werd Pieterlutje met een grote gaap wakker. Hij voelde zich weer veel beter. Hij liep naar buiten en maakte een wandeling door het bos. Er leek niet veel veranderd te zijn. Dieren waren nog aan het slapen, of al aan het spelen, het zonlicht scheen door de boombladeren. Pieterlutje was blij met zijn vrienden. Dankzij hen was hij weer beter geworden. Toch ontsnapte er een traantje toen hij naar de bladeren keek. Het Pimpelpaarsbos zou een nieuwe naam moeten krijgen.