De andere dieren wilden niet dat hij naar buiten ging.
Ze smeekten hem om bij hen te blijven. Die nieuwe dieren waren zó eng! Pieterlutje wikte en weegde. Hij werd door veel angstige ogen aangekeken.
Margreet en Michiel sjokten door het bos. Ze waren hier nu al drie dagen, maar ze hadden nog geen dier gezien. 'Ik had niet gedacht dat het hier zo stil zou zijn,' merkte Michiel op. 'Ik had me dit heel anders voorgesteld,' mopperde Margreet.
Ze waren zo blij geweest hier te komen wonen, maar ze vonden het helemaal niet leuk om alleen te zijn. Ze besloten het Pimpelpaarsbos te verlaten en ergens anders te gaan wonen.
Kabouter Pieterlutje keek naar buiten. Alle dieren waren weer vrolijk aan het spelen, alsof er niets gebeurd was. Toch voelde Pieterlutje zich verdrietig.
Als hij het bos moest beschermen, hoorden de wolven daar dan ook niet bij? Hij hoopte dat de dieren in het bos de volgende nieuwelingen wel een kans zou geven. Ah, daar kwamen ze al aan. Pieterlutje hoorde de voetstappen dichterbij komen, acht voeten per persoon.