Vlug deed Pieterlutje de deur open en glipte hij naar buiten.
'Hallo, en welkom hier!' riep hij uit. Margreet en Michiel keken verschrikt op.
'Eindelijk!' riep Michiel.
'Hoera!' riep Margreet. Ze begonnen dansjes te maken in het gras. Pieterlutje keek ze geamuseerd aan.
Wat waren ze blij een kabouter te zien! Dan waren er vast ook andere dieren in de buurt.
En jawel, toen ze zagen dat de wolven Pieterlutje niets deden, kwamen ook de andere dieren naar buiten. Iedereen werd voorgesteld en het was al snel heel gezellig. Margreet vond het geweldig al haar nieuwe buren te leren kennen. 'Maar één ding snap ik niet,' zei ze tegen de groep, 'Waar waren jullie die drie dagen? Waarom zagen we niemand?'
'Nou,' piepte Maud de muis, 'We waren bang voor jullie!' Hier schrok Margreet van. 'Bang? Maar wij doen toch niemand kwaad?'
'Waarom dansten jullie dan door mijn bloemen?' vroeg Ecki de Eekhoorn. 'En wasten jullie je in ons drinkwater?' opperde Buma het buideldier. 'Dat gehuil 's nachts, dat vond ik zo eng,' voegde Hubert de uil toe. De twee wolven schrokken zich een hoedje. Nu ze het van de andere kant bekeken, begrepen ze ineens waarom iedereen bang voor hen was. Ze boden direct hun excuses aan.
'Welnu,' zei Pieterlutje, 'ik denk dat we allemaal iets kunnen leren over rekening houden met anderen. Maar nu vieren we eerst feest!' En dat gebeurde. Tot diep in de nacht werd de komst van de nieuwe bosbewoners gevierd. Die nacht werd er niet naar de maan gehuild, maar wel heel veel gelachen.