'Dat komt doordat je stinkt,' zei hij.
Oh, maar dat vond Donnie helemaal niet leuk om te horen! Hij deed toch niets verkeerds? Ja, hij zat vaak dagen achter elkaar in zijn holletje, dus een beetje muf zou het kunnen zijn. En ja, hij vond insecten erg lekker, maar er bleven soms restjes tussen zijn tanden zitten.
Oké, hij verdwaalde 's nachts nog wel eens en viel wel eens in een modderplas. En goed, hij vermeed de regen, waardoor alles dat in zijn vacht gesmeerd was daar ook bleef kleven. Tja, nu hij erover nadacht, had Pieterlutje eigenlijk wel gelijk. Hij keek het kaboutertje vragend aan.
'Ergens heb je wel een punt,' mompelde hij, 'maar wat kan ik daaraan doen?' Pieterlutje zei niets, maar stak zijn hand uit. Aarzelend en heel langzaam schuifelde Donnie naar voren.
Een maand later was het weer hard aan het regenen. En wie dansten daar vrolijk tussen de druppels? Pieterlutje en zijn goede vriend, Donnie de das! Maar Donnie stonk niet meer.
Hij had zijn holletje schoongemaakt, poetste zijn tanden elke avond met een pepermuntplantje, en telkens als het regende, danste hij door het bos. En nog leuker: de andere dieren in het bos gingen hem niet meer uit de weg! Sterker nog, hij had veel nieuwe vriendjes leren kennen. Maar zijn beste vriend was kabouter Pieterlutje, die hem eerlijk had gezegd wat er mis was. Natuurlijk werd hij nog wel eens boos op zijn kaboutervriendje, maar dat is een ander verhaal.